Bekerwedstrijd heren 1 tegen Oceanus. Je had er bij moeten zijn.
Laatst aangepast op woensdag, 15 december 2010 09:09
Je zou zeggen dat een bekerwedstrijd een wedstrijd is als alle andere, een wedstrijd zoals zovelen, een wedstrijd die je gewoon begint en die je wilt winnen. Toch is er een verschil met een competitiewedstrijd. Hoe anders het is weet je als je er zaterdag bij bent geweest in den Hommel. Zaterdagavond 11 december 2010 is er een om niet snel te vergeten. Een avond waar helden zijn geboren. Waar te beginnen?
Het was precies een jaar geleden dat Carl, mr. Kersenboom, tijdens een gitzwarte zaterdagavond tijdens de jammerlijk verloren bekerwedstrijd tegen Haarlem, geblesseerd raakte. Hij had dan ook een mooi plekje op de tribune gekregen. Een ereplek. Dat hij er was, met als zijn zwarte herinneringen en nog steeds pijnlijke vinger is een dappere daad. Voor hem zouden we gaan strijden, avé, de dood en de gladiolen, bloed aan de muur, leve de keizer, voor volk en vaderland, vrouwen en kinderen eerst etc. Ofwel; zijn aanwezigheid fokte ons behoorlijk op. Maar er speelde meer. Ik noem een volle tribune. Ik noem de opzwepende muziek uit de strak bediende DJ installatie (de investering betaald zich rap terug). Maar zeker ook de vernedering van heren 4 of 5 net voor onze wedstrijd, het onoverwinnelijkheidsgevoel van zwembad den Hommel, het rustige verhaal van Victor, de herinneringen aan het bekerdrama van vorig jaar, het goede gevoel na de oefenwedstrijd tegen hoofdklasser UZSC. Het hielp allemaal mee. Wij waren er, ondanks een oplopende trainingsachterstand, klaar voor. Voor mij persoonlijk merkte ik deze speciale flow/ opgefoktheid terug in een lichte blos op de wangen, verwijde pupillen en een tintelend gevoel laag in mijn onderbuik, ergens ter hoogte van mijn alvleesklier, galsteentjes en/ of prostaat, maar misschien was het wel gewoon mijn maag. Hoe dan ook, de achtste finale van neerlands bekercompetitie begon met een lichamelijk en conditioneel licht verzwakt doch geestelijk tot de tanden bewapend ZV Utrecht team.
Dat resulteerde in een bijzonder spannende wedstrijd. Want tegenstander Oceanus was niet gekomen om decembercadeautjes uit te delen. Eerder verloren ze met 1 doelpunt verschil de competitiewedstrijd en dat zou ze niet weer gebeuren. Het werd een spannende en sportieve wedstrijd waar de verschillen niet groot waren. Het ging dan ook in hoge mate gelijk op. Met de regelmaat van een zwitsers uurwerk vielen ombeurten de doelpunten. De mannen met de fluiten waren overigens een verademing na de scheidsrechtelijke ellende van de vorige wedstrijd. Wat een genot is het toch wanneer er scheidsrechters aan de kant staan die het spelletje begrijpen en leuk vinden. Het eerste doelpunt kwam tegen het einde van de eerste kwart en was een intikker van Ronald na een moet ik zeggen goed gegeven pass van Visser, 1-0. Het verschil bleef echter de gehele wedstrijd lang maximaal 1 doelpunt. Een opvallend detail die genoemd moet worden dacht ik zo. Tot aan de vierde kwart was deze voorsprong steeds in ons voordeel. Maar daarna niet meer. Dit kwam de spanning ten goede, maar echt gezond voor je hart is het natuurlijk niet. Er werd gescoord door o.a. Jeroen en Sebastiaan en er werd niet gescoord terwijl er wel gescoord had moeten worden. Dit gebeurde gelukkig vooral door Oceanus. Puik keeperswerk van Jeroen voorkwam dat we halverwege niet tegen een 6-3 achterstand aankeken maar dat het nog slechts 3-3 was. Want niet alles ging goed vandaag. Het voor de midvoor verdedigen lukte gewoon niet goed. En dat is raar, want daar zijn we goed in. De conditie van de lichamen gaat dan toch achteruit in een maand, daar moet het aan liggen. Waar we het ook niet makkelijk mee hadden was het compacte zone spel waar bij de oplossing lag in veel bewegen. En dat was juist waar Oceanus ook meer power en zin in leek te hebben, bewegen. Ze speelde het dus slim. En zo kon het dus gebeuren dat er 29 seconden voor tijd de 6-5 gescoord werd door Oceanus uit een backhand.
29 seconden op de klok in een wedstrijd waar doelpunten maken geen sinecure bleek te zijn. Een doelpunt was bijna net zo zeldzaam als de wit gevlekte Bengaalse hamster en elk doelpunt werd dan ook met luid applaus begroet. Maar nu stonden we achter. Oceanus had de pot gewonnen zo dacht men. Ik wist echter, noem het iets paranormaals, noem het groot vertrouwen, dat het doelpunt ging vallen zodra de bal in handen zou komen van onze aanvoerder Jeroen. De eerste der helden en misschien wel de grootste held van deze bijzondere avond. Die bal ging rond, de tijd tikte verder en om de spanning wat op de drijven werd de bal niet gelijk op de in de tweede lijn klaarliggende Jeroen gespeeld. Het publiek wil spanning. Het publiek krijgt spanning. Het was dan ook in die zin jammer dat Jeroen de bal al kreeg met nog 12 seconden op de klok. Gelukkig kan Jeroen bijzonder goed dreigen en hij komt er daarbij voor zijn postuur ook nog behoorlijk hoog uit. Daar waar Ronald het harde schot heeft en Sebastiaan het precisie schot daar heeft Jeroen het allebei. De bal ging van zijn hand richting rechter bovenhoek en viel daar, met aanraken van het houtwerk, vol in de kruising op 9 seconden van het einde. Ik had hem al in mijn boekje genoteerd maar dat hij dan valt en op die manier is toch wel erg prettig. Dat vond het publiek ook, ze werden helemaal gek. Ik zag zelfs heren van de Watervlo, heel sportief aanwezig, mee doen aan de spontaan ingezette wave. De avond begon nu echt leuk te worden en er zou nog meer leuks komen.
Het verlengen van een wedstrijd was aan de ene kant in ons nadeel met onze trainingsachterstand. Maar we hadden aan de andere kant ook meer spelers op de kant zitten en er was goed doorgewisseld. Nog belangrijker dan het lichamelijke was vooral het mentale stukje nog redelijk op orde. We hoefden nog maar een tik uit te delen en dan zou het goed komen. Maar de tik kwam van de andere kant. Meteen na het begin van de verlening stond het al weer 7-6 voor Oceanus en dat bleef het ook een tijd lang. Er werd nog een keer gescoord door Ronald en nog een keer door Oceanus maar het bleef een acherstand. Tijd voor onze andere held om op te staan. Niet verrassend was dat onze gehaaide Erik Edelswans. Hem moet je niet laten schieten op zulke momenten, als hij aanlegt in een laatste minuut van de verlening, dan schiet hij om te scoren. Dat gebeurde dan ook met ik meende nog 35 seconden (redactie: 22 seconden) op het uurwerk. En deze tik was niet meer te pareren. Ik wist toen dat het goed zat. Dat vertrouwen komt voor een groot deel omdat wij 5 meter tijger Jeroen de Rijk in het goal hebben liggen. De afgelopen weken heeft hij tijdens wedstrijden niet altijd dat laten zien wat hij kan. Dat is zo, dat weet hij. Maar legt een tegenstander aan voor een 5 meter dan is de kans dat de bal er in gaat kleiner dan dat de bal er wel in gaat. Dat zijn feiten die er niet om liegen en mooier nog dat zijn feiten die onderbouwd kunnen worden met bewijsmateriaal. Dat is ook een feit dat pijn moet doen bij tegenstanders. Onduidelijk is trouwens of Oceanus hiervan op de hoogte was want ze deden wel hun best. Lijstjes werden gemaakt en er werd door sommigen mensen opgelucht gezucht, blij dat ze de verantwoordelijkheid van deze cruciale 5 meter reeks vanaf de kant mochten bekijken. Althans niet bij de eerste vijf namen zaten, opde lijst stonden wel de namen van Sebastiaan, Wolf, Ronald, Erik en Jeroen. De toss werd gewonnen door Oceanus en het duel kon beginnen. Zelfs Erik, met toch best wat waterpolovlieguren op zak en de ook al 22 jaar spelende ondertekende hadden een dergelijke 5 meter reeks nog niet mogen meemaken. Het begon. Het betere vingertoppenwerk van Jeroen zorgde er voor dat via de rechter paal de eerste bal er niet in ging! Juich juich etc. maar nu wij. Begin er maar eens aan. De goed spelende Sebastiaan probeerde het door het midden onder kant lat. Dat is riskant en dat lukte deze keer helaas niet. De stand bleef 0-0 en werd 1-0 voor Oceanus. Wolf was aan de beurt. De benjamin met zijn indrukwekkende stuiterschoten. Hem was klemmend verzocht de bal niet over het doel te stuiteren, iets waar hij een patent lijkt te hebben. Hij sprong ogenschijnlijk ontspannen maar ondertussen met volgescheten zwembroek in het water en schoot de bal er briljant, met bescheiden stuit, snoeihard in de linker onderhoek. Oceanus maakte geen fouten, Jeroen had de derde overigens bijna maar via de paal en zijn achterhoofd ging de bal er toch in, en ook Ronald en Erik deden wat ze moesten doen. Ronald ouderwets hard ergens aan de rechterkant van de keeper, zjoef spats boem was wat de keeper hoorde, de bal heeft hij niet gezien. De bal van Erik heb ik dan weer niet gezien, niet echt durven kijken, ik beken hierbij tot mijn schaamte dat ik een negatief visioen doorkreeg vlak voor hij aanlegde. Dat ik geen volgende Uri Geller ben weet ik nu ook gelijk. Bleef over de nummer 2 van Oceanus, type grote jongen, slimme speler, aanvoerder en hard schot. En bleef over Jeroen van Engelen. En we hadden Jeroen de Rijk nog in het goal liggen. Het werd tijd dat Jeroen de bal zou pakken. En dat deed hij en hoe! Ik weet hoe, Jeroen heeft mij onder de douche precies verteld hoe hij de situatie heeft gecreëerd waardoor de bal er eigenlijk niet in kon gaan, maar dat ga ik hier niet vertellen. Hij hield de bal op formidabele wijze, hij pakte de bal uit zijn linkerbovenhoek en dat terwijl de bal hard en zuiver was ingeschoten. Hij pakte de bal zoals alleen onze Jeroen de Rijk dat kan. Een ware held was opgestaan, alweer één! En toch werd niet hij de man van de wedstrijd want die titel moet ik toch geven aan onze aanvoerder. Hij moest de laatste nemen. Hij knikte nog even bemoedigend naar zijn medespelers, pakte de bal en schoot haar er parfait in. De perfecte bekeravond met alle ingrediënten werd gevierd als een landskampioenschap. Volgens mij bleven alleen de nuchtere Friezen aan de kant zitten en ook Victor werd gespaard, de rest sprong dronken van geluk het water in voor een knuffelsessie. Publiek blij. De muziekinstallatie speelde nog een toepasselijke We are the champions, een glunderende Carl en een open kantine met lekker bier maakte de avond helemaal af. De volgende bekerwedstrijd is in Amsterdam, tegen de Dolfijn, waar we laatst thuis nog met 9-2 van hebben gewonnen. Maar het is een bekerwedstrijd dus lastig maar het kan! Komt dat zien in het mooie Amsterdam op 29 januari, tijdstip nog niet bekend. Het volgende verslag wordt geschreven door Sebastiaan.
