Uitslag, jeuk en gefrustreerde Dolfijnen!
Laatst aangepast op dinsdag, 23 november 2010 09:42
Wat een week… Heel veel te vertellen, maar toch weinig ruimte om dat te doen. Beginnen bij het begin dan maar…Enkele weken geleden ging de kantine in De Kwakel failliet en dus hebben wij met koelboxen buiten gestaan en onder andere bij Tim thuis gebivakkeerd.Meer dan een week geleden alweer werden het recreatiebad en het doelgroepenbad van De Kwakel gesloten vanwege mogelijke gezondheidsrisico’s voor de bezoekers. Badpersoneel en bezoekers kregen last van uitslag en met name jeuk, mogelijk door problemen met het water. Afgelopen woensdag kwam dan toch het bericht vanuit de gemeente: ook de wedstrijdbaden werden gesloten in verband met mogelijke gezondheidsrisico’s. En belangrijker nog: dat zal in ieder geval tot 6 december zo blijven!
Maar goed, de gevolgen voor ons? We kunnen voorlopig niet trainen, totdat we een vervangende mogelijkheid elders hebben gevonden en we moesten natuurlijk onze wedstrijden verplaatsen. Gelukkig was daar zwembad Den Hommel. Voor de mensen die een verleden hebben in deze vereniging (en dan specifiek UWV Wilskracht) is misschien bekend dat Den Hommel een vertrouwde uitvalsbasis is. Bij het afbranden van De Kwakel (als ik mij niet vergis in 1993, maar dat terzijde) vonden wij als vereniging ook Den Hommel als vervangend bad en dus voelt het toch een beetje als ‘thuis’.
Maar dit waren niet de enige ontwikkelingen die noemenswaardig zijn. Ten eerste Goswinus, hij sloot namelijk een weddenschap met de aanvoerder van De Dolfijn. Beide teams zouden met een krat bier aankomen en 1 van beiden zou met beide kratten naar huis gaan… Hierover straks meer.
Eindelijk was het dan zover, zaterdag 20 november 2010, aangekomen in Den Hommel zou onze heren 3 aantreden tegen de Meerkoeten 2. Deze mannen uit Abcoude waren echter naar De Kwakel gereden, ondanks duidelijke berichtgeving over onze angst voor jeuk en uitslag en zijn daarna naar huis gereden, zelfs na telefonisch contact met de mannen. De muziek kon dus aangezet worden, de tijd worden gedood en dus speelde de heren 3 maar een onderling potje.
Vervolgens was het aan de dames 2 om aan te treden tegen de Otters 1, maar jammer genoeg was dat geen beste wedstrijd, ondanks het coachen van Fabian.
Tijdens de vierde periode van die wedstrijd ontstond er alleen wel onduidelijkheid. De tegenstander van onze heren 2 was er nog niet en De Dolfijn was al klaar om te beginnen en kwam vragen of de wedstrijd uitliep. Wat bleek? De wedstrijden van de heren 1 en 2 waren blijkbaar verwisseld van tijd. De heren 2 was klaar om te beginnen, maar wij waren nog koud, zonder voorbespreking en moesten bijna beginnen. Uiteindelijk geen probleem, voorbespreking houden, snel warmdraaien en erin. De scheidsrechters gaven korte uitlooptijd om warm te zwemmen, gooien, … En toen mocht het beginnen: de ongeslagen koploper op bezoek!
Kort gezegd: van die ongeslagen status was helemaal niks te merken! En hier kan ik het eigenlijk bij laten, maar als aanvoerder sta ik bekend om mijn lange mails (met als hoogtepunt een mail van zo’n 5 pagina’s), dus toch een uitvoeriger verslag.
De wedstrijd begon scherp, verdedigend lagen we als een huis en aanvallend creëerden we onze kansen. Zo stond het na de eerste periode al 4-1 in ons voordeel. Het eerste doelpunt door Erik, de tweede door Goswinus, ook Wietse tekende weer aan voor de derde van de avond en Erik deed er nog een schepje bovenop voor de vierde. Jaja, ook Erik was er weer bij! De zelfbenoemde opa mocht weer komen helpen en deed dat weer eens uitstekend, met name verdedigend viel hij positief op.
De boodschap voor de tweede periode was duidelijk: gewoon zo doorgaan. En dat ging prima, want we wisten onze voorsprong uit te breiden tot 6-1. Dit keer door doelpunten van Beer en van mijzelf. Duidelijk werd wel dat de mannen van De Dolfijn gefrustreerd raakten. Hoe was het mogelijk dat deze mannen uit Utrecht deze ongeslagen Amsterdammers het bad uit wist te poetsen? Beelden van FC Utrecht – Ajax doemden op, waarin ze alle hoeken van het bad te zien kregen en bijna niet gevaarlijk wisten te worden door de uitstekende verdediging. Zelfs de nr. 2 en 4 van deze Amsterdamse mannen wisten niet wat ze ermee aan moesten en besloten het fysiek op te gaan lossen.
De derde periode gingen we dan ook in met een duidelijke waarschuwing: laat je niet meeslepen in dat spelletje, ze gaan hun gang maar. Zo gezegd, zo gedaan en we speelden gewoon door. Het fysieke spel werd beantwoord door hier en daar fysiek mee te doen, met name op de midachter was dat af en toe nodig, mocht ik zelf ondervinden. Toch wisten wij de voorsprong verder uit te breiden naar 8-2 met een mooi moment voor onze Tim. Hij is onze nieuweling in de heren 1, werd dit jaar gepromoveerd tot heren 1 speler en moest zich maar even gaan bewijzen. Eindelijk mocht hij zijn eerste doelpunt van het seizoen aantekenen. Tim, op naar nog veel meer! Verder werd het fysieke spel van De Dolfijn bestraft door het arbitrale duo, Wietse wist dit heel mooi te versieren, waarna ik de eerste strafworp in de rechterkruising mocht schieten. De tweede strafworp wist ik echter niet te benutten door goed keeperswerk van de keeper van De Dolfijn, die ook de derde strafworp (dit keer genomen door Ronald) wist te houden door opnieuw de goede hoek te kiezen.
De laatste periode brak aan en het ging gelijk op voor lange tijd. Uiteindelijk mocht ik op de midvoor nog aantekenen voor mijn derde van de avond, wat de eindstand op 9-2 bracht.
En hiermee doe ik meerdere mensen nog tekort: Jeroen de Rijk keepte weer eens uitstekend (al had hij naar eigen zeggen de tweede tegentreffer ook nog moeten hebben). Wietse werkte zich de ballen uit zijn broek op de midvoor, wat niet alleen resulteerde in een fraai doelpunt en het versieren van uitsluitingen en strafworpen, maar ook tot zeker 15 dieprode krassen in zijn zij. Wolf en Ronald wisten niet te scoren, Roy kon verdedigend aan de bak en Sebastiaan zag zijn befaamde drukbal recht op het hoofd van de keeper belanden. Dit laatste tot grote ergernis van de keeper die hierover zijn verhaal kwam halen bij mij na de wedstrijd. De mannen hadden overigens meer te klagen, met name de kwaliteit van de scheidsrechters liet te wensen over (want natuurlijk zouden ze anders niet met 9-2, maar misschien met 9-3 het bad uit zijn gepoetst!). Verder was Viktor weer zo vriendelijk om een gele kaart te aanvaarden, wat hem een volmondige “Hatseflats” vanuit het water opleverde (5 euro voor de boetepot). Tenslotte waren Mike en Bertus de DJ’s van de avond en zij voelden de sfeer als geen ander aan, hiervoor natuurlijk dank!
Tenslotte bleken de mannen van de Dolfijn niet te hebben gerekend op een nederlaag tegen ons eenvoudige team en hadden nagelaten de beloofde krat bier mee te nemen naar Utrecht. De tijd zal leren of wij deze alsnog in ontvangst mogen nemen.
Al met al hebben we een hele goede wedstrijd gespeeld, de mannen van De Dolfijn hadden niets in te brengen en dat brengt mij tot een aantal conclusies: Wij hoeven niet te trainen om zulke resultaten te boeken, wij blijven voortaan in Den Hommel, want we hebben nu niet alleen een kantine, maar we presteren hier minstens zo goed als in De Kwakel. En om terug te komen op de jeuk in zwembad De Kwakel, volgende week treden we aan tegen de Watervlo… En gezien de band met deze vereniging is het denk ik passend dat ik onze coach maar eens een stukje laat schrijven over die wedstrijd!
Overigens speelde na ons de heren 2 een wedstrijd die niet snel vergeten zal worden, maar gezien mijn lange bijdrage laat ik dit met liefde over aan Kees, die hier vast en zeker een mooi verslag over kan schrijven!
