Trainingkamp 2010

Laatst aangepast op vrijdag, 29 oktober 2010 20:29

Alweer een tijdje geleden waren de gemoederen hoog gespannen: Tijd voor het jaarlijkse trainingskamp in Borculo! Als nieuwkomers bij de Heren van ZV Utrecht en nihil ervaring met zowel “trainingskamp” als “Borculo” werd de jeugd, met nog een schone lei en dus op een objectieve visie, uitverkozen om een verslag te schrijven over een van de grootste evenementen van de Vereniging.

Hier zit ik dus, een ”leuk” dan wel “informatief” verslag te maken van het weekend. Ik moet eerlijk zeggen: In het begin had ik helemaal geen zin om hierheen te gaan. Maar als lid van de selectie moest ik wel, afzeggen was al niet meer mogelijk. Zeg nou zelf: hoe leuk kan dat zijn, pffff een “trainingskamp”? Ik was wel een beetje verbaasd over wat er in de mails naar voren kwam: zinnen als “doe mij en je teamgenoten dus een lol en koop bier in blik” en “Wil je sterke drank meenemen, dat kan prima worden overgeschonken in een PET-fles!!”. Redelijk merkwaardige zinnen als het om een waterpolo trainingskamp gaat.

Vrijdagavond 3 september was het zover. Iedereen was natuurlijk dolenthousiast dat het eindelijk weer zover was, dat bleek wel uit hoeveel mensen er waren (het overgrote deel was te laat). Na een kwartier gewacht te hebben en nadat de laatste laatkomer was gearriveerd werden de tassen in de auto gepropt, de deelnemers verdeeld over de auto’s en werd er begonnen aan de reis naar Eibergen.
De reis van Utrecht naar het kampgebouw te Borculo is ongeveer anderhalf uur, aldus Google Maps. Desondanks waren sommige deelnemers pas om 23.00 uur aanwezig. Dit mede door een bezoek aan de Burger King (je moet toch iets eten, nietwaar) en aan een heuse kermis in het bruisende uitgaanscentrum in Borculo. Het meeste publiek was te vinden bij de boksbalautomaat, waar een paar agressief uitziende achterhoekers met hun hoofd op New Kids-wijze de boksbal mishandelden. Na een ritje in de botsauto’s gingen ze verder naar het kampgebouw. Daar aangekomen bleek de slaapzaal al vol te zijn, dus moesten zij uitwijken naar een tweede zaal. Voor de deur van het gebouw zat toen ongeveer de hele herenselectie. Bijna iedereen zat te paffen, behalve natuurlijk de jeugd (die hun leven nog niet verpest hebben met roken) en nog een paar. Veel van het wilde leven hebben we niet gezien die avond, wel van het ruige kaartspel toepen: werkelijk de sensatie van het weekend. Over het hele terrein hebben we dat weekend nog talloze groepen zien toepen.
Het gespreksonderwerp van bijna alle avonden waren “Toesje en Marloesje”. Het scheen te gaan over het weekend ervoor, namelijk het toernooi te Rheden. Ik was er niet bij, maar het bleek er nogal hard aan toe te zijn gegaan. Het had te maken met Tim de B. en dus, Marloes. Ik denk dat de meesten het nu wel weer weten.

De zaterdagochtend begon al vroeg (6.45 uit mijn hoofd), sommigen hadden er een onrustige nacht op zitten vanwege een paar knorrende varkentjes. Om 7 uur begonnen we aan het ontbijt en maakten we ons gereed voor de 1e training - van 8 uur tot 9 uur 30. Er is niets heerlijker dan een frisse ochtendduik (behalve misschien uitslapen). Na de uitputtende training konden we gelijk weer eten, zodat we weer wat energie erbij kregen. Er werd weer druk getoept en een aantal zakken snoep kwamen tevoorschijn. Toen ook training 2 (12.30 tot 14.00 uur) voorbij was versoepelde Viktor zijn regels. Omdat er veel bier de vorige avond al doorheen was gegaan moest er nieuw inkopen gedaan worden. Dus overvielen we met z’n allen de dorps-super voor bier, bier, chips en bier. Daarna was het weer racen naar het kamp voor een potje – hoe kan het ook anders – toepen.

’s Avonds was de laatste training (17.00 tot 18.30). Ergens daarvoor waren de dames al aangekomen,
die konden nu na twee trainingen (slappelingen… 2 trainingen maar?) de BBQ opstoken, zodat wij na de training direct konden beginnen met eten. Het eten was lekker, vooral na het viereneenhalf uur zwemmen van die dag, warming up niet meegerekend.
Vlak voordat de dames weer terug waren begon dat waar het hele kamp om draaide: Het kampvuur! Ik zag het al voor me, zoals vroeger op scouting, liedjes zingen en marshmallows braden boven een bescheiden vuurtje. Maar nee: onze brandweerman Roy bleek als de beste te zijn in het maken van een flinke bosbrand (met behulp van een fles lampenolie, dat wel). We versleepten het halve bos richting het vuur en hebben dit uiteindelijk allemaal verbrand. Lang leve de brandweer! Al helemaal leuk werd het toen de dames terugkwamen van het bowlen. Het bier werd uit de koelkast gehaald en al gauw vormden zich de merkwaardigste taferelen: Timothy die één voor één alle vrouwen een massagebeurt aansmeerde, een lallende en brallende trainer Victor die wel/niet gekotst heeft. Rond een uur of één was de helft naar bed (het is en blijft immers een trainingskamp) en was het niveau van de gesprekken overal verlaagd tot “wat vinden mannen nou vies aan trio’s met andere mannen?” en “wat vinden mannen nou zo geil aan tieten?”. Dit schijnt een gouden regel te zijn: Na een tijdje gaan de gesprekken helemaal nergens meer over, vooral als er bier is.

De volgende ochtend maakten we ons klaar voor de laatste training. Iedereen reed slaperig richting zwembad Borculo, zo ook trainer Victor: Een iets te ruime draai met zijn Peugeot-busje zorgde ervoordat de zijkant van een groene Honda civic verleden tijd werd. Gelukkig kon iedereen er om lachen: De Honda was geleend, en het busje van Victor zag er alleen maar beter uit met een grote groene veeglak op de lampen. Ondanks dat was iedereen zodanig uitgeput door de drukte van de vorige dag/nacht dat de trainer besloot om ons een uurtje te laten tienen. Hij sprong zelfs zelf in het water! Hoe vaak maken we nou mee dat we onze eigen trainer kunnen inmaken?
Uiteindelijk kunnen we het weekend dus afsluiten met de wetenschap dat Victor niet kan rijden en dat Erik zijn grenzen heeft ontdekt (ik geloof dat dit ook met betrekking tot T&M was). Veel tieten hebben we (ik in ieder geval) niet gezien, bier en waterpolo echter in overvloed. Het was ontzettend gezellig, ik heb iedereen goed leren kennen en misschien zelfs nog wel wat van waterpolo geleerd! Kortom, een prachtige actie, zeker voor herhaling vatbaar. Ik verheug me al op volgend jaar!

Dilesh en Mattijs, namens de jeugd van waterpolo