Laatste wedstrijd Jacco

Laatst aangepast op zondag, 09 mei 2010 16:17

 De laatste wedstrijd van het heren 1 seizoen was om vier redenen bijzonder. De eerste reden is dat het de laatste wedstrijd van het seizoen was. Altijd een moment waar toch wel wat naar uitgekeken wordt, het markeert het begin van het andere leven, het korte niet-waterpolo-leven die ons slechts korte tijd wordt gegund.

De 3 andere redenen waarom het bijzonder was levert drie hoofdstukjes op. Nog een ding wat moet worden vermeld: de ongelooflijke opvering van heren 2. Leek het halverwege het seizoen recht op degradatie toe te stevenen, zaterdag werd tegen notabene de koploper handhaving veilig gesteld. 6-5 winnen tegen een ploeg die nog maar 1 keer eerder verloor dit seizoen zeer knap. Een paar veren: Erik, halverwege het seizoen teruggehaald en hij zou het allemaal wel oplossen. In principe kan dat niet, maar Erik deed het wel of is in ieder geval heel belangrijk geweest. Rene: nestor nr. 1, altijd en overal te vinden, beste midvoor én midachter en toch zo bescheiden. Mag niet stoppen. Mark. Van nooitscoorder tot doelpuntenmachine, hij doet het weer. Eindelijk weet hij dat zijn eigen lange lijf op waarde te schatten en het heeft hem zelfs enkele basisplekken in heren 1 opgeleverd dit jaar. Arjan: lichamelijk wrak en toch doorbikkelen, hij zwemt de gaten dicht en mag dan rusten. Bastijn; soms geniaal, heeft wedstrijden gewonnen. Wolf; staat geen maat op, kan heel groot worden, schiet bijna net zo hard als Ronald. Kan soms te goed stuiteren met bal, slaat de boogbal nog wat vaak over terwijl dat nou zojuist, nou goed. Kal; is niet meer de coach maar is toch de coach. Fabian: twee keer per week trainen, paar knopjes om en hij kan volgend seizoen topscoorder worden bij heren 1. Roeland; door mij al vaker een van betere spelers van heren 2 genoemd, technisch nog schaafbaar maar wat een pit. Maar, dus ook voor de namen die ik niet noem, het is een teamsport, dus nog een maal: goed bezig heren 2!

De drie beloofde hoofdstukjes
1. Jacco

De laatste wedstrijd stond in de eerste plek in het teken van het afscheid van onze Jacco. Dit is een ode aan onze opa, onze leermeester, scherpschutter, spierbundel, de Thomas Muster (kent u hem nog?) van onze ploeg. Hij nam zaterdag afscheid. Een afscheid die pijn doet, want Jacco is onze Jacco en hoort bij ZV Utrecht en heren 1 zoals Bassie bij Adriaan hoort (wellicht niet zo een sterk voorbeeld) Bij hem was verdedigen een aparte tak van sport. Hij had ook een eigen kijk op verdedigen, de Jacco manier, een bijterige manier. Verdedigen wat wellicht veel p-tjes opleverde maar nooit of in ieder geval niet vaak te ver ging. Hij kan spelers de wedstrijd uitspelen, hij zorgde voor een constante irritatie, alsof ze een piranha in hun zwembroek hadden zitten, een speler die je op hun beste speler zet. 35 jaar lang speelde hij al in heren 1. Of iets korter. In ieder geval, hij speelde al in heren 1 toen de meeste spelers nog niet eens waren geboren, nog niet een verwekt, sterker nog, de ouders van de meeste heren 1 spelers hadden elkaar nog niet eens ontmoet, waren nog in de pubertijd. Dat zegt iets over de leeftijd van Jacco, maar vooral iets over zijn uithoudingsvermogen, zijn liefde voor het spelletje en zijn vitaliteit. Hij kan in zijn laatste jaar als heren 1 speler nog steeds terugkijken op een uitstekend seizoen, het is het voorbeeld van stoppen op je hoogtepunt, het is het voorbeeld van stoppen in vol ornaat, in het harnas. Een speler die eigenlijk niet zou moeten stoppen, maar hij zegt het zelf: 'je moet toch een keertje stoppen'. Een speler die een paar wedstrijden is geschorst geweest, die wat lichamelijke klachten kreeg, met namen zijn ribben (hij werd ook wel eens teruggepakt, en terecht) maar toch weer belangrijk was. Als ausputser, als gehaktmolen, als voorstopper en achterste man en als onze nummer 3, de gene die de aanval op zette.

Zaterdag kreeg hij de aandacht die hij verdiende. Nadat hij de bal in het water mocht gooien bij de dames 1 wedstrijd kreeg hij nog een applauswissel in de laatste minuut. Een mooi moment voor een mooie waterpoloër, dank voor de vele jaren en hopelijk speel je nog lang mee in de trainingen.

2. topscorerslijst

De laatste wedstrijd van het seizoen is ook altijd het moment dat duidelijk wordt wie bovenaan de topscoorders lijst komt te staan. En dat is altijd heel spannend, vooral doordat Ronald vaak op het laatst niet de nummer 1 blijkt te worden. Hij is wel cijferman, hij heeft bijgehouden wie wat wanneer gescoord heeft. En dat heeft hij op een eerlijke manier gedaan,veel dank daarvoor. Onderstaand schema spreekt boekdelen. Jeroen is onze topschutter geworden, met afstand. 56 doelpunten! Hij heeft een zeer zeer gevarieerd schotenpatroon laten zien, hij kan het allemaal, midvoor doelpunten, boogjes, intikkers, man-meer schoten, afstandschoten, schoten uit vrijebal 5/6 meter en ook heel veel 5 meters. Ronald is weer nummer 2 geworden. Mijn doel volgend seizoen is hem topscoorder maken, dat gaat mij lukken, ik wordt zijn persoonlijke coach. Het eerste wat ik ga doen is te zorgen dat hij de vijfmeters neemt. Ik zal mijn schrijfwerk daarvoor graag laten vallen. Een mooi bruggetje naar mezelf. Ik stond tot de laatste plek op de derde plek. 19 doelpunten waarvan volgens mij 16 uit een boogje. Mijn seizoen was geslaagd. Toen kwam de laatste wedstrijd. Ik zal er zo verder op ingaan maar Goswinnus 6 keer scoren, dat verzin je niet. Wolf ook twee keer en zo gebeurde wat onze ploeg ook is overkomen: je eindigt op een wat teleurstellende vijfde plek. Gos: ik ben blij dat een Fries derde is geworden, helemaal boppe, ben echt boppe op je, volgend jaar weer boppe. Wolf: goed gedaan, volgend jaar ga je voor de tweede plek, achter Ronald.

De cijfers laat ik even de cijfers. JeroendeR: volgend jaar gaan we ook bijhouden hoeveel vijfmeters je stopt. Klassekeeper.

1. de wedstrijd zelf

Tegen wie speelden we ook alweer? VZC, het team uit Veenendaal. Zij moesten winnen om te zorgen voor behoud in onze klasse. Gezien Veenendaal een plaats is waar wij volgend jaar niet persé heen terug wilde keren deden wij echter ook ons best om te winnen. En je merkt: als het Victor lukt om ons ons best te laten doen dan winnen we de wedstrijd. Dat gaat altijd op. Behalve de laatste wedstrijd tegen Haarlem, die wilde we toch echt winnen en dat lukte niet.

Veenendaal is altijd een pittige pot en deze wedstrijd hadden we niet zeker gewonnen als we niet Gos hadden gehad. Het was een ongelooflijk schouwspel. Wat deze klasbak liet zien is met geen pen te beschrijven. De vorige wedstrijd had ik zelf vier keer gescoord tegen Veenendaal, net als Jeroen overigens. Goswinnus lacht daar nu om. Hij scoorde de eerste, de tweede, de vierde, de zevende, de elfde en het veertiende doelpunt. Dat zijn in totaal zes doelpunten. Echt te bizar voor woorden. Eigenlijk is er niet veel anders te zeggen over deze wedstrijd. Maar: ook Jacco viel op. Hij besloot als Wamberto, als Kiki Musampa, als Marc Overmars te gaan spelen in het vierde partje, ofwel op snelheid in zijn eentje naar het goal toe. Koelbloedig scoorde hij zo een prattig doelpunt, een kroon op zijn werk. Hij had toen zijn wissel moeten krijgen want een minuut later lag hij vrij als vogel en miste jammerlijk. Jammer. Dat was het. Tot volgend jaar. En meisjes onder de 15: succes!