ZV Utrecht - De Rijn

ZV Utrecht – De Rijn

Carl was zaterdag in Zandvoort. Of Scheveningen. Ergens aan de kust. Lekker in maart een weekendje naar de zee kijken en uitwaaien, de boel de boel laten en vergeten, vooral veel vergeten.

Zo min denken aan het alweer missen van een wedstrijd met zijn team en al helemaal niet denken aan zijn kloppende vinger. Zijn nieuwe team tegen zijn oude team de Rijn. De wedstrijd waar hij het hele jaar naar toe leeft, wat zijn reden van polo is. Hij verkoos te vergeten aan de kust en aan mij hem te laten weten wat hij allemaal heeft gemist.

Hoe kan zo'n zachtaardige goedzak als Carl uit de Wageningse beulspoloschool zijn opgegroeid? Dit heb ik mij vaak afgevraagd tijdens afgelopen wedstrijden tegen deze bloedhonden. Afgelopen zaterdag bleek het team de Rijn echter een minder vervelende kant te hebben en is er leuk gepoloot. Gepolood, gepoloëd, gepoloeëd, hoe schrijf je dat? Het enige vervelende was mijn (per) ongelukkige elleboog op de lip van een klein schattig Rijnmannetje wat opeens in het water lag. En ook vervelend was het van Utrechtse hoofden aftrekken van caps door de Rijners. Ons spelers werd in de eerste minuut van de wedstrijd uitgelegd dat degenen die hun cap niet op konden houden een 20 tal seconden de hoek in mochten. De Rijn kon die regel wel waarderen en ook onze Jacco begreep wat dit betekende: capjes trekken. De rest van ons had vooral last van die stupide regel die door de scheidsrechters, die regelrecht uit de …. leken te zijn gerecruteerd, ter plekke was verzonnen. Ik heb besloten het woord op de stippeltjes toch maar te verwijderen maar het ging om een bepaalde muziekgroep die goed is met de triangel. Alsof je expres je cap van je eigen hoofd trekt om er dan uit gestuurd te worden. Daarbij bleek de scheidsrechter ook nog een voorkeur te hebben te wachten met het er uit sturen totdat je als speler in de verdediging lag en er een zeker doelpunt uit kon voortkomen.

Zekere doelpunten maken was echter iets dat niet gebeurde door de Rijn. De eerste twee kwartjes maakten ze aan de lopende band de meest onmogelijke doelpunten, knap maar vervelend, knap vervelend dus. Daarna draaide JeroendR weer een wereldpot en stopte hij erg veel knap lastige ballen, knap dus. Het was een wedstrijd die we hadden kunnen verliezen. Ware het niet dat hetgeen je zeker weet wat gebeurd als je bij de Rijn speelt: op een gegeven moment ga je je wissels nodig hebben. In hun thuiswedstrijd hadden ze er maar ééntje en speelde ze daardoor door 2 mannen met 3 persoonlijke fouten de halve wedstrijd met een man minder. Deze keer meer wissels maar ook nu weer 3 mannen met 3 ptjes. Het klein schattig Rijnmannetje mocht er dus in. Sorry voor je dikke lip.

De hele wedstrijd was het spannend maar het gaat om de eindstand, 11-9, met vier doelpunten van de ontketende Ronald. Hij heeft een plan en misschien gaat het hem lukken. Roy maakte maar liefst drie goals, erg bijzonder en goed, bijzonder goed dus. Het mooiste doelpunt kwam van Wolf, een afstandsschot met gemene stuit van 9 meter die de keeper totaal verraste. De grootste pluim gaat echter naar het tweede. Zij pakten een vol punt in een wedstrijd die ze bijna wonnen tegen een lastige tegenstander en bewezen net als vorige week dat ze weer van elk team kunnen winnen. Ga zo door!