Bekerwedstrijd: Haerlem - Heren 1
Laatst aangepast op donderdag, 14 januari 2010 18:09
De laatste wedstrijd (de oliebollentoernooikrakers even niet meegerekend) van het kalenderjaar 2009 was een bekerwedstrijd. Heren 1, volbloed beker tigers, mocht het hierin opnemen tegen Haerlem uit Haarlem. Tegen de koploper van de competitie werd eerder dit seizoen schlemielig met één doelpunt verschil verloren. Dit ging ons natuurlijk geen tweede keer gebeuren!En Wat wáren we afgelopen zaterdag lekker bezig. Wat líep de aanval goed. Wat zát de verdediging pot dicht. Wat spéélde onze geliefde keeper (alweer een gestopte 5-meter) weer een goede wedstrijd. En wat spijtig dat een wedstrijd niet 3 periodes duurt.
6-2 voor staan met nog een paar minuten spelen en het dan nog weggeven is net zo zuur als het maagzuur van een gestreste bankier die net gehoord heeft geen bonus te krijgen.
Het begin van het einde werd ingegeven door Wietse. Hij ging in zijn eentje door met aanvallen terwijl er al lang tegen was gefloten en mocht de hoek in. Man minder en 6-3. Nog drie minuten te gaan. Met nog een half minuutje te spelen stond het 6-5 en wij waren in de aanval. Niets aan de hand dus.
Een sprong terug in de tijd. Eerder in de wedstrijd gingen de ballen er ouderwets makkelijk in. Afleidingsmanoeuvre (leunen en kreunen en meters ledematen gebruiken) van Mark, balletje naar de zijkant, zoeken naar Ronald en doelpunt. Dat was de aanval. De verdediging leunde stevig op Carl en Jeroen. Jacco was thuis wegens het begin van een lange schorsing. Hem is beloofd dat hij met alle teams mee mag doen tijdens het oliebollentoernooi. Carl verloren we ergens in de derde periode en zonder Carl en Jacco is de verdediging de verdediging niet helemaal. Mr. Kersenboom kan zich de komende 12 (twaalf !) weken aan de verzorging en aandacht voor zijn zwangere Maaike gaan besteden én aan de verzorging en aandacht voor zijn middelvinger, hiervan is de pees gescheurd. Hij stak, het is een fanatieke die Carl, zijn vinger iets te diep in de zwembroek van de nr. 11 van Haerlem en toen ging het mis. Ondertussen is Carl geholpen door de plastisch chirurg (no kidding), en dat kan bij hem sowieso nooit kwaad. Die nr. 11, ook een fanatieke, lag de rest van de wedstrijd bij Wietse en was daar onder het mom van (letterlijk zijn woorden) ‘alle registers staan open', bezig diens haar uit te rukken. Doodzonde toch?
Terug naar de laatste 30 (dertig!) seconden, volgens mij zelfs 26 seconden van de vierde periode. Bal in bezit, dit kan niet meer fout gaan. Jeroen de R. moest de bal naar voren gooien, dat zijn nou eenmaal de regels. Dit deed hij naar Roy die onmiddellijk overzwommen werd. Volgens mij noemde ze dat in de tijd van de VOC gekielhaald (overigens pas in 1854 afgeschaft, weer wat geleerd). De scheidsrechters, ze zaten overigens goed in de wedstrijd, hadden kunnen fluiten en ze hadden niet kunnen fluiten. Zelf had ik gefloten maar ik lag in het water en probeer de fluit bespelen en waterpolo gescheiden te houden. De scheidsrechters, onder de indruk van het publiek, van de spanning, van de comeback van de Haarlemmers of van wie zal het zeggen, lieten het spel doorgaan. En daar was hij dan eindelijk, 14 seconden voor tijd: de gelijkmaker. Bekerwedstrijden kennen geen gelijkspel en dus werd het verlengen. Dit deden we 2x 3 minuten. Het is niet tegen elkaar uitgesproken maar ieder voelde aan dat we er voor moesten gaan zorgen het einde te halen en op de penalty reeks te vertrouwen. Hierin zouden we dan met 5-0 winnen door 4 gestopte 5 meters van Jeroen en een bal op de lat. Het liep echter anders. De eerste helft van de verlenging stond het 9-7. De eindstand was 9-8.
Er werd nog lang gejuicht op de tribunes. En Marcella? Die juichte gezellig mee. Zij kan haar NY reis met Jeroen eindelijk gaan boeken. Overigens, bijna vergeten, er was vooraf aan de wedstrijd nog een heugelijke mededeling. De babyboom van de heren selectie is compleet want ook Manu O'Uo'Uo (wie dat is zie eerder verslag) mag komende begin zomer naar de burgerlijke stand.
