De Rijn 1 - H1
Laatst aangepast op vrijdag, 27 november 2009 22:17
Frustratie: De emotionele toestand van iemand (in dit geval: team) die belemmerd wordt zijn verwachtingen, behoeften of doel te verwezenlijken. De oorzaak kan liggen in invloeden van buitenaf, bijvoorbeeld overmacht, en zich uiten door bepaalde karaktereigenschappen van de persoon (lees: team) in kwestie, zoals agressie en apathie.
Of het nou om oefenpotjes gaat of om het eggie, een wedstrijd tegen onze Wageningse broeders van de Rijn wordt nooit beëindigd met hetzelfde aantal spelers als waar mee begonnen wordt. Negatief gezegd: er is altijd wel gezeik. Zelf neig ik echter meer naar een omschrijving van het karakter van de potjes tegen de Rijn in termen als spectaculair, gloedvol en passioneel. Het publiek wordt in Wageningen wekelijks verwend, niet met goed spel maar met bloed aan de muur. Ik moet zeggen dat het wel werkt. Hoe klein de Wageningse gemeenschap ook moge zijn, het publiek komt in grote getalen naar het zwembad.
Dat het toch wat vervelend speelt is wel een feit. Na nog geen twee minuten spelen had mijn arme lichaam al aanslagen op respectievelijk mijn cap (2x), mijn slaap en mijn heilige bijoux de famille ( vertaald: mijn familiejuwelen) te verwerken gehad zonder dat ik de kans had gehad daar aanleiding voor te geven. Erik zou daarop zeggen: ‘misschien beviel die kop van jou ze niet helemaal' en vaak zit onze oud(e) topspeler met zijn onpoëtische mondelinge bijdrages aan de wereld vaak dicht bij de waarheid. Deze keer durf ik te beweren dat het niet de (enige) reden kan zijn. Ik denk, en dan begeef ik mij wellicht wat op glad ijs, dat de heren uit Wageningen wellicht wat gefrustreerd in het leven staan en het altijd betrouwbare wikipedia geeft daarvoor toch wel enkele handvatten. De vraag die open blijft staan is of de heren hun frustratie alleen hebben door verloren waterpolopotjes of dat er diepere oorzaken liggen waar ik vanaf mijn plek alleen maar naar kan gissen. Dat ga ik natuurlijk niet doen. Wat dan overblijft is een verslag van de wedstrijd.
Het begon dus allemaal wat agressief. Dit gaf ons de kans de manmeer situaties goed te oefenen en dat ging redelijk. We liepen uit en de scheidsrechters kregen het steeds drukker. Het publiek, op een prettige manier fanatiek, kreeg alles te zien, behalve dan een spannende pot. Getuige het feit wij zelf toch ook weer 19 persoonlijke fouten en twee 5 meters tegen kregen laat zien dat wij ook maar mensen zijn met al de tekortkomingen die ons soort eigen is. Die twee 5 meters werden heerlijk gestopt door onze keeper Jeroen de Rijk. 5-meters nemen tegen ZV Utrecht is niet echt leuk meer en zeker geen taak meer die je te licht moet opvatten.
De Rijn had slechts twee wisselspelers. Als je zo speelt weet je dat je op een gegeven moment te weinig spelers in het water hebt liggen. Dat gebeurde bij onze wedstrijd al in het derde partje. Met de zes spelers in het water die nog wel lol kunnen beleven aan het spelen van het spelletje werd het gek genoeg toch nog een leuke wedstrijd, met kansen, missers en doelpunten over en weer. Dat wij wat meer doelpunten maakten met een mannetje meer is niet meer dan logisch. Maar hopelijk begrijpen ze in Wageningen daarmee wel dat ze een gewoon een goede ploeg hebben en dat het enige dat goede resultaten tegenhoud zij zelf zijn. De uiteindelijke uitslag: 8-17.
