Trainingsweekeind Borculo

De heren- en damesselectie heeft haar jaarlijkse trainingskamp er weer opzitten.

Zaterdagochtend was het weer vroeg druk op verzamelplek de Kwakel. We móchten weer, op naar Borculo voor het jaarlijkse trainingsweekend. Dit jaar lukte het helaas niet om op tijd te vertrekken. En dat terwijl het Heiligste der Heilige bij ZV Utrecht niet winnen is, nee ook niet een mooi doelpunt maken, zelfs niet dat biertje na een wedstrijd. Nee heiliger dan al dat is Op Tijd Komen. Dat de één daar van nature beter in is dan de ander is een onderwerp op zich. Ik wil alleen zeggen tegen Kal: kan gebeuren, verslapen en te laat komen is iets natuurlijks, het gaat om je intentie op tijd te willen komen.  

En zo vertrok dan toch de karavaan, bijna bijbels, naar het oosten, richting ons eigen achterhoeks paradijs. Heb je het over Fryslân dan heb je het over Goswinnus, heb je het over Brabant dan heb je het over de Tims, de Achterhoek echter is het land van Arjan en Mark. Beiden speelden dit weekend dan ook een belangrijke rol. Mark was weer meesterlijk als organisator en met het meenemen van vrouw Iris (daarover later meer). Arjan, kistjes aan en zaklamp in zijn hand, zat weer goed in zijn vaste rol van hopman.  

Trainer Victor wist precies wat we gingen doen dit weekend en dat was trainen. De herenselectie hoefde zich in het water niet te vervelen. Wat we precies hebben gedaan is minder interessant dan het feit dat het resultaat is dat eenieder nog deze hele week spierpijn zal hebben. Toch een kijkje onder de sluier: onder de noemer van coördinatieoefeningen werden de heren buiten het water eerst getrakteerd op oefeningen die hun spiertjes nog lang zullen heugen. In het water werd onder een andere noemer, namelijk coördinatie, een leuke nieuwe zwemslag geïntroduceerd, het wisselslag achterstevoren. Dit is iets anders dan wisselslag in omgekeerde volgorde. Over enkele weken zwemt de selectie de 100 meter wissel achterstevoren, ondersteboven, in omgekeerde volgorde onder water binnen de 1,30. 

Ook de dames waren dit jaar in Borculo. Kal heeft dit weekend aangegeven de komende tijd zich bezig te gaan houden met het trainen en coachen van onze dames. Dit weekend werden zij eerst nog door Erik getraind. Daar zijn louter positieve geluiden over te vermelden. Wel leerde hij hen in korte tijd een hele rij minder bijbelse woorden en uitdrukkingen die ik hier niet zal opschrijven. Vooral de nieuwe dame, toevallig ook Iris genaamd, zal daar waarschijnlijk het uiterste van haar mentale weerbaarheid voor hebben moeten aanboren. Daar leek ze goed te zijn doorgekomen, dus welkom!  

Na de tweede training werden wij allen weer aangenaam verrast door lekkers van de andere Iris. Iris is onze trainingsweekend voedselverschaffer en tijdens de trainingen werden hardop de minuten afgeteld tot het moment dat zij weer iets lekkers op je bord deponeerde. Dit stukje is dan ook een ode aan onze miss Achterhoek, jij maakte de pijn dragelijk. De bbq, met zelfs een heerlijke fruitsalade en culinair zeer verantwoorde tomaat mozerella salade, was weer gewoon goed (voedzaam, veel en lekker) en voor degenen die de geur van houtskool hadden gemist werd ’s avonds een vuurtje gestookt. Eerst was er echter nog een avondactiviteit. Deze bestond voor de dames uit een gezellig avondje bowlen, winnares Sanne met een erg goed gemiddelde. Voor de heren bestond de activiteit uit een lekker pittige training. Dat het woord hersteltraining ook de volgende ochtend niet over de lippen van Victor zou komen begonnen we toen al te vermoeden. De avond passeerde relatief rustig, de warmte van het kampvuur werd gebruikt om weer op te laden. Bij sommige dames echter had de warmte een apart neven effect; het bespreken van hun heetste sex ervaringen. De heren, mentaal toch behoorlijk weerbaar, luisterden met rode koontjes. Als een goede padvinderkolonie gingen wij uiteindelijk op christelijke tijd gescheiden uiteen om onder de wol te kruipen om de volgende ochtend weer fris aan het ontbijt te verschijnen.  

De volgende ochtend bleek echter niet iedereen onder die noemer aan tafel te verschijnen. Met spek en eitjes lapten we ons nog een keer op om het Borculose water in te duiken alwaar we de opgedane energie reeds snel weer mochten opbruiken. Na de training was in het kamp een goed gevulde tafel te vinden. Het kampvuur werd nog een keer opgestookt om daarna weer te worden uitgeplast. Tenslotte nog wat lafjes opgeruimd maar de behoefte snel westwaarts te keren bleek sterker dan het even met zijn allen de schouders eronder zetten, Mark en Iris zijn nog wel even bezig geweest (dat doen we volgende keer anders). Trainers en organisatie bedankt voor een geslaagd weekend!